De... andere wereld. Het is gewoon de onze
Saunalounge, vroege avond
Warme, naar ceder geurende lucht sloeg als een deken om hen heen. De lounge was schemerig, rustig—alleen het zachte sissen van de stenen en zachte instrumentale muziek uit verborgen speakers. Steve en Bumbly lagen uitgestrekt in de naverwarmde gloed van de stoom, nippend van komkommerwater. Bumbly’s vacht was nog licht vochtig. Steve, handdoek nonchalant laag omgeslagen, leunde achterover in een zitzak, volkomen ontspannen.
“Weet je,” zei Steve, stem loom maar scherp, “ik heb één foto van haar gezien. Eén. En ik ben er nog steeds van overtuigd dat jij een complete romantische subplot voor me verborgen houdt.”
Bumbly deed zijn ogen niet eens open. “We zijn dichtbij. Dat is alles.”
„Dichtbij?” herhaalde Steve, met een opgetrokken wenkbrauw. „Je verdwijnt hele weekenden. Komt terug ruikend naar luxe zeep en glimlachend als een monnik die net innerlijke vrede heeft gevonden. Als dat alleen maar ‘dichtbij’ is, hallucineren mijn sinussen vast van de eucalyptus.”
Bumbly liet een lage, ronkende lach horen. „Je bent dramatisch vandaag.”
Steve boog voorover, ellebogen op zijn knieën. "Kom op, man. Je hebt me over elk festivaldrama en elke reisramp verteld die we ooit hebben overleefd – maar zodra het over haar gaat, is het alsof er een fluwelen gordijn valt. Ze doet theater, sauna’s, erotische verhalen, retro-schattenjachten… en jij doet alsof ze een soort droommeisje is dat alleen in een andere tijdzone bestaat."
“Dat is ze eigenlijk wel een beetje,” zei Bumbly zacht, terwijl hij naar de houten latten aan het plafond staarde. “Niet het droommeisje-gedeelte. Maar die... andere wereld. Het is gewoon de onze.”
Steve knipperde bij die woorden. “Je hebt haar vrienden nog nooit ontmoet. Zij heeft mij nog nooit ontmoet. En jullie zijn daar allebei oké mee?”
“We hebben geen publiek nodig,” zei Bumbly. “Zij beweegt snel. Ik beweeg langzaam. Op de een of andere manier ontmoeten we elkaar in het midden. Dat is genoeg.”
Steve floot zacht. “Man. Dat is of het meest romantische dat ik ooit heb gehoord... of het verdrietigste.”
Bumbly draaide eindelijk zijn hoofd. „Je bent nieuwsgierig omdat je om me geeft. Dat snap ik. Maar dit is… privé. Niet geheim. Gewoon heilig.”
Steve zakte weer onderuit en knikte. “Oké, ik hou mijn mond. Maar als ik haar ooit per ongeluk tegenkom? Dan ga ik haar alles vragen.”
Bumbly grijnsde. “Ze zou waarschijnlijk met je flirten alleen maar om mij te pesten.”
Steve lachte. “Ik zou het haar laten doen. En dan zou ik haar vertellen dat jij elke keer bloost als je over haar praat, en kijken wat er gebeurt.”
Ze lachten allebei zacht, stoom kringelde tussen hen in. Buiten kleurde de lucht naar grauwblauw. Even geen woorden. Alleen het gemak van twee oude vrienden die alles al samen hadden meegemaakt—behalve dat ene ding dat Bumbly dicht tegen zijn borst hield, waar het het meest telde.
